Kraanvogeltrek in de Diepholzer Moren

Kraanvogels op de stoppelvelden van An der Dadau

Kraanvogels op de stoppelvelden van An der Dadau

Kaart van de omgeving van Vechta, rode markering is het foerageergebied bij An der Adau

Kaart van de omgeving van Vechta, rode markering is het foerageergebied bij An der Dadau

Het eerste  (lange) weekend van november 2014 besluiten Hans Post, zijn vrouw Marja en ik twee dingen te combineren. In de eerste plaats is dat de nieuwe aanwinst van familie Post bewonderen: een huisje met een stuk bos erbij, nabij Pesse in West Drenthe. We brengen de nacht door in dit geriefelijke huis en ’s morgens word ik verrast door een schare aan vogels die op het terras van de voederplaatsen komen eten. Op enkele meters afstand zien we Vlaamse gaai, roodborstje, grote bonte specht, merel, kool-, pimpel- en glanskopmezen. Voor het eerst van zo dichtbij, zie een paar boomklevers, Sitta europaea Linnaeus, 1778.

Marja besluit in Pesse te blijven en Hans en ik maken ons op om af te reizen naar Wagenfeld, het centrale dorp in de Diepholzer Moren hemelsbreed zo’n 150 kilometer oostelijk in Duitsland (over de weg een honderd kilometer meer). Ons doel is de kraanvogeltrek bij te wonen; de Moren zijn een pleisterplaats op de trek van de kraanvogels, Grus grus (Linnaeus, 1758). Omdat de auto van Hans in de garage staat rijden we met een leen Citroën bedrijfsauto. Het is een diesel, die toch met gemak de snelheden van de autobahn blijkt aan te kunnen.

We treffen het buitengewoon met het weer, het is vrijdag nog een beetje nevelig, als we rond 10:00u vertrekken. Daarna wordt het alleen maar beter met 18° C en stralende zon. Uniek, want dit weekend gaat de analen in als het warmste weekend in november ooit gemeten door het KNMI. Gelukkig strekt het mooie weer zich tot ver in West-Duitsland uit.

Vroeg in de middag arriveren we in Vechta, de noordelijke ingang van het natte hoogveen gebied, waar de kraanvogels hun slaapplaatsen vinden, overdag foerageren ze op de stoppelvelden, waar het graan eerder dit jaar is geoogst. Ten oosten en zuiden van Vechta ligt Großes Moor, net ten zuiden daarvan loopt een bijna onzichtbaar weggetje naar links vanaf de provinciale weg (Vechtaer Straße). Dit weggetje, An der Dadau, dat alleen de eerste kilometers is geasfalteerd en overgaat in onverharde weg, blijkt de beste observatieplek te zijn. Nog geen honderd meter op de An der Dadau zien we de eerste groep foeragerende kraanvogels, hoe verder we rijden, hoe mooier het wordt, we verkennen enkele zijweggetjes (de Mitteldamm en Langerdamm) en zien groepen van honderden vogels.

Na dit spektakel enige tijd te hebben geobserveerd checken we in bij onze overnachtingsplaats het Golfhotel Wagenfeld, een ruim appartement, waarvan de badkamer alleen al groot genoeg is om als hotelkamer te dienen.

Een uur voor zonsondergang bezoeken we het nabij gelegen Naturschutzgebiet Rehdener Geestmoor. Langs de Moordamm staat een uitkijktoren, waar we auto parkeren. Spoedig verschijnen grote groepen kraanvogels vanuit het zuiden onderweg naar hun slaapplaats in het waterrijke Moor. De vogels vliegen zo dicht bij elkaar dat het wel lijkt of er een bewegend touw op je af komt, steeds nieuwe groepen. Het houdt niet op. De beleving wordt enigszins teniet gedaan door de grote hoeveelheid mensen, die op het fenomeen afkomen, wellicht ook aangetrokken door het heerlijke weer. Toeterende auto’s, kinderwagens met gillende kinderen en blaffende honden verstoren de roep van duizenden kraanvogels in enige mate.  Hans en ik filosoferen dat het een kwestie van tijd is totdat iemand op het idee komt om hier betaald parkeren in te voeren of een tolpoortje aan het begin van de weg te plaatsen.

De volgende morgen is het ontbijt in het Golfhotel memorabel. We besluiten voordat we terug rijden naar Nederland nog een stop te maken bij An der Dadau. Dat blijkt een gouden greep, goed licht voor foto’s en duizenden kraanvogels, niet alleen foeragerend maar ook veel vogels in beweging, wellicht maken ze zich op voor de trek zuidwaarts.

In de Moren kijk ik omstandig uit naar landslakken, maar ik vind er geen, dat heeft wellicht te maken met de zuurgraad van de bodem.  Hoe dan ook, de kraanvogeltrek is een buitengewone ervaring, die op slechts enkele uren van de Duitse grens te bewonderen is, een absolute aanrader!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Natural history, Travel en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s